Γεννήθηκα στην Αθήνα πριν αρκετά χρόνια (μετά τον πόλεμο φυσικά..!!!). Μοναχοπαίδι, αλλά όχι κακομαθημένο, με ωραία, ξένοιαστα παιδικά χρόνια. Παιδί του παιχνιδιού, των φίλων, της παρέας…ε και όταν προλάβαινα, διάβασμα. Παρόλο που οι γονείς, από νωρίς δεν τα βρήκαν μεταξύ τους, ευτυχώς δεν παρέλειψαν να φροντίσουν για τη πνευματική και σωματική υγεία του παιδιού. Ο μπαμπάς να με «σέρνει» σε θέατρα και σινεμά για την καλλιτεχνική μου παιδεία και η μαμά να με τρέχει από τη μια στα γυμναστήρια και από την άλλη σε ιδρύματα και ορφανοτροφεία μοιράζοντας παιχνίδια και ζώντας τη λαχτάρα των παιδιών που δεν ήταν τόσος τυχερά όσο εγώ, για να μαθαίνω τη σημασία της «προσφοράς» και την άλλη πλευρά της ζωής, που δεν είναι ρόδινη. Μπορεί να γκρίνιαζα λίγο, αλλά ότι πήρα από τότε, μου σημάδεψε το μυαλό, βάζοντας την έννοια της προσφοράς προτεραιότητα στη ζωή μου για όποιον έχει ανάγκη.

Ο αθλητισμός μπήκε στη ζωή μου από τα πρώτα σχολικά χρόνια και φάνηκε ότι θα γινόταν η «δεύτερη φύση» μου. Τένις, τρέξιμο, στίβος (κάθε φορά άλλαζα και άθλημα..) και η ταλαίπωρη  μητέρα να με τρέχει από το ένα στο άλλο. Στη πρώτη λυκείου μπήκε ο στόχος να περάσω στη γυμναστική ακαδημία. Δυο χρόνια «όργωνα» τους διαδρόμους του ΟΑΚΑ. Σκληρή προπόνηση  για να πετύχω το «όνειρο»! Το πέτυχα…με τη τρίτη προσπάθεια!!! Είπαμε, η παιδική συνήθεια των φίλων και της παρέας προηγούνταν πάντα του διαβάσματος!

Έτσι βρέθηκα στην Θεσσαλονίκη (τυχερή…που δεν έπιασα την βάση της Αθήνας) και σαν φοιτήτρια μακριά από το σπίτι, άρχισα να δουλεύω σε διάφορα γυμναστήρια. Μέσω μιας συμφοιτήτριάς μου γνώρισα ένα άθλημα όχι ιδιαίτερα γνωστό, τη σκοποβολή, που με κέρδισε από την πρώτη στιγμή. Ξεκίνησε σαν χόμπυ και έγινε το άθλημά μου για 10 ολόκληρα χρόνια ως αθλήτρια και ως προπονήτρια. Μαζί ήρθαν τα μετάλλια, τα κύπελλα και γέμισαν όλα τα σαββατοκύριακα με αγώνες σε όλη την Ελλάδα…μέχρι που έσκασε κάτι που ήθελα και επιδίωκα πολύ.  Μια υποτροφία για μεταπτυχιακό!

Το πρόβλημα ήταν ότι έπεφτε λίγο μακριά, όχι για μένα αλλά για τη μαμά…Αυστραλία! Σίδνεϋκαι Μάστερ στην «Οργάνωση και Διοίκηση αθλητισμού» πακέτο μαζί με δουλειά στην Οργανωτική Επιτροπή των Ολυμπιακών Αγώνων του 2000. Πώς να πεις όχι.. Το πήρα και έζησα μια ανεπανάληπτη εμπειρία… να ζήσω, να σπουδάσω και να δουλέψω για 18 μήνες σε μια απίστευτη χώρα! Εκεί μπήκαν τα θεμέλια μιας άλλης πορείας σε οργανωτικές θέσεις σε μεγάλες διοργανώσεις. Επόμενοι σταθμοί, οι θρυλικοί Ολυμπιακοί  Αγώνες στην Αθήνα το 2004, οι Παν-ασιατικοί Αγώνες στο Κατάρ το 2006, Παγκόσμια και Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, αθλητικές ομοσπονδίες. Χωρίς να το καταλάβω πέρασαν 12 χρόνια κι εγώ διοργάνωνα αγώνες παντού με άγχος, πίεση, κόντρες, προθεσμίες αλλά και πολλές, πολλές «ωραίες στιγμές».

Και όπως όλα τα πράγματα έρχονται ξαφνικά στη ζωή, ήλθε και η διακοπή όλων των παραπάνω…Γιατί? Ξέχασα να πώ ότι στις παραπάνω «ωραίες στιγμές» είχε προκύψει έρωτας καιγάμος και έτσι αποφάσισα να ακολουθήσω το έτερον ήμισυ και για επαγγελματικούς λόγους να ξανά-μετακομίσω μετά 6 χρόνια και πάλι στο Κατάρ.

Πριν φύγω όμως είχα την τύχη να γνωρίσω την γιόγκα μέσα από πρακτική και βιβλία κι έτσι άνοιξε ένα άλλο κεφάλαιο στην ζωή μου. Η ‘ξενιτιά’ μου έδωσε τον χρόνο να σκεφτώ τι θέλω να κάνω ή μάλλον τι δεν θέλω πια να κάνω. Θέλεις ο πολύς ελεύθερος χρόνος μετά από τόσα χρόνια στην τρέλα των αγώνων, θέλεις το διάβασμα και η ενασχόλησή μου με την γιόγκα; Κι επειδή όλα είναι αλυσίδα στην ζωή και τίποτα δεν είναι τυχαίο, αποφάσισα να αναζητήσω αυτό που μου ταιριάζει κάνοντας ένα πρόγραμμα για να ανακαλύψω την επαγγελματική μου ταυτότητα κι εκεί γνώρισα το άτομο που μου άλλαξε την μέχρι τώρα πορεία μου. Και το πάζλ άρχισε να δένει όταν πρωτοταξίδεψα στην Ινδία όπου εκεί κατάλαβα ότι αυτό θέλω να κάνω στην ζωή μου. Μετά όλα ήταν θέμα χρόνου. Στη Ινδία θα αποκτούσα τις γνώσεις ώστε να μπορέσω να δώσω και στους άλλους όλα αυτά που προσφέρει η γιόγκα σαν άσκηση, θεραπεία, φιλοσοφία, τρόπος ζωής.

Η ζωή μου στο Ασραμ μέσα στην φύση και την γαλήνη και έχοντας οδηγό μια αξιοθαύμαστη προσωπικότητα, τον δάσκαλό μου Saji, ήταν μοναδική εμπειρία. Το δίπλωμα μου από εκεί και η επιστροφή μου στην Ελλάδα συνοδεύονταν πια  κι από αλλαγή νοοτροπίας και φιλοσοφίας, ηρεμία και όρεξη για προσφορά.